Her sabah hüzünle karışık bir umut var içimde. Sensizliğin hüznünü, yeni bir günün seni getirmesi umuduyla bastırıyorum. Her doğan gün yeni bir umut, yeni bir...
Yemin ettirdin o gün vazgeç, unut diyerekCayamadım ki gülüm, sözümde duramadımŞişelere sarıldım bana umut diyerekAyamadım ki gülüm, sözümde duramadım…Kaybetmiştim kendimi, şaşırmıştım yönümüMümkün olsaydı eğer unuturdum...
Sana mucizeler vaadedemem ama, mucize aratmayacak kadar çok sevebilirim seni" Bir sevda masalı bu... Yazmaya henüz başlamadım... İnsan yaşarken yazamıyor bazı şeyleri, aynı kelimelerin arasında...
Önce çaresizlik çaldı kapıları Sonra yoksulluk Bütün âşina çehreler silindi aynalardan Bir anda boşaldı dünya Yapayalnız kaldık Tez tükendi umut ekmeği Bitiverdi suların hayali...
icimdeki cocuk anlatiyor bana sensizligi, sonra basliyor aglamaya! Yüregimi islatiyor gözyaslari. Canimi acitiyor. Sus diyorum aglama... inanmiyor bana, var olduguna inanmiyor... yoklugundaki varligini kabullendiremiyorum bir...
Öldürecektim seni bende Kendimde o gücü bulabilseydim eğer...Sindiremeyecektim senden kalanları benden uzak mezarlara koymaya!!! Diyar diyar dolaşıp yine içime gömecektim seni en sonunda...”Ben demiştim” diyenlere, üzüntümü belli...
Uzun zaman sonra, ilk kez dertleştik seninle, yudumlanan çay ve sigara eşliğinde. Tam dertleşme denemezdi aslında, içimde gizlenen acılarımı anlatamadım sana, üzülmeyesin diye. Sadece üzülmeyesin...